27 Mart 2017 Pazartesi

obscurité tranquility


Sessizliğin ve koyu renklerin huzuru.
Dün gece ilk defa kendi gözlerimin içine bakabilmenin farkındalığını yaşadım. Öyle ilginç bir histi ki, adına sadece farkındalık diyebiliyorum. Hep insanların gözlerindeki dünyaya bakmakla meşguldüm. Ve bu zamana kadar kimsenin benim dünyamı göremediğinden eminim... Bu konu hakkında uzunca yazmak istemiyorum. Tanınmak kadar korkunç ne var hayatta başka?







Yine hunharca kuzenimi fotoğraflarımda kullanırken.



Karpuz sever tatlışlıklar

Böyle de seviyorum.

Gün doğarken çekilen fotoğraf harikalığı

Bir zamanlar odamda.
dipnot: fotoğraflar 2016 Amasya'dan sadece son fotoğraf İstanbul, Eylül'ümün son yarabandı günleri.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder